The Ignorance
of Mankind
I remember this like it was yesterday.
Not so much because it’s a fantastic picture, but ever so much more because of how sad it made me. It was late in the evening, I was driving home on the freeway when I saw this badger lying on the side of the road. Hit by a car speeding by. It never had a chance. I pulled over with an idea forming in my head. A series of images about “roadkill”. Not the tasteless type of splattered shit (literally?) all over the place, but touching. Provoking a reaction. It was going to be “The Ignorance of Mankind”. That is really what it is.
Don’t get me wrong, I’m no saint. I’m like everyone else. I don’t stop. I speed on, just like the rest of the world around me. Because that’s what we’re living in. An overspeeding world. But not this night. This night it literally stopped me in my tracks.
I parked the car as far to the side of the freeway as I could, grabbed my gear and walked back. More than few cars speeding by honked at me. I set up the camera on the tripod, as low as I could. Eye height. So the world could see straight into those none-seeing eyes. Those eyes, which look at us, questioningly. Asking us “Why? What did I do to deserve this?”
It was a 44 second exposure, but I think I sat there for a full five minutes. The occasional car honking at me.
I cried. I cried for the badger. But I cried for myself as well, because I knew that tomorrow this moment would be gone and I would yet again be part of that ignorant mankind.
While I was packing up my gear a police car pulled up behind me. I reckon one or more of the passing drivers had called the police to notify there was a nutcase sitting on the side of the road and I got a stiff (well-deserved) warning for creating dangerous situations on a freeway (yeah, I didn’t really, but I shouldn’t have stopped). But I didn’t care.
Every so often I look at this picture and this feeling returns to me. I’ve gotten a lot older since I took this picture, and I would like to think I also got a lot more aware. I would like to think that I’ve moved away from being as ignorant as I used to be when I was younger. A man can keep on dreaming, can’t he?
The series Ignorance of Mankind never saw the light of day. It has only these two pictures (read the story of the other picture under this poto). Most likely because I felt hypocrite for accusing other people of being something I was myself as well.
zeIk herinner me dit als de dag van gisteren.
Niet zozeer omdat het zo’n fantastische foto is, maar juist omdat het me zo verdrietig maakte. Het was laat op de avond en ik was onderweg naar huis op de snelweg toen ik deze das zag liggen aan de kant van de weg. Aangereden door een voorbijrazende auto. Het had geen enkele kans. Ik ging naar de kant van de weg en stopte, terwijl zich een idee vormde in mijn hoofd. Een serie foto’s over doodgereden dieren. Niet van die smakeloze beelden met platgereden prut (letterlijk?) overal, maar aangrijpend. Een reactie uitlokkend. Het zou “Ignorance of Mankind” worden. Ik denk dat dat in het Nederlands, in de context zoals ik het bedoelde, vertaald zou kunnen worden als “De Onverschillige Mensheid”. Dat is wat het werkelijk is.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen heilig boontje. Ik ben net als iedereen. Ik stop niet, ik race door, net als de rest van de wereld. Want dat is waar we in leven: een racende wereld. Maar niet deze nacht. Deze nacht ging letterlijk de rem erop.
Ik parkeerde de auto zover mogelijk naar de zijkant van de snelweg, pakte mijn spullen en liep terug. Meer dan één auto toeterde naar me. Ik zette de camera op de standaard, zo laag als het kon. Op ooghoogte. Zodat de wereld recht in die nietsziende ogen kon kijken. Die ogen, die vragend naar ons kijken. “Waarom? Waar heb ik dit aan verdiend?”
Het was een sluitertijd van 44 seconden, maar ik denk dat ik daar vijf minuten gezeten heb. Af en toe kwam er een auto toeterend voorbij.
Ik huilde. Ik huilde om de das. Maar ik huilde ook om mezelf, want ik wist dat morgen dit moment vervlogen zou zijn en ik weer deel zou uitmaken van die Onverschillige Mensheid.
Terwijl ik mijn spullen weer aan het inpakken was, stopte er een politieauto achter me. Grote kans dat een aantal automobilisten de politie had gebeld dat er een malloot aan de kant van de snelweg zat met een camera. Ik kreeg een stevige (verdiende) waarschuwing voor het veroorzaken van gevaarlijke situaties op de snelweg (mja, dat was nou ook weer niet echt het geval, maar ik had inderdaad niet moeten stoppen). Het maakte mij allemaal niet uit.
Heel af en toe kijk ik wel eens naar deze foto en dat gevoel van toen borrelt weer omhoog. Ik ben een stuk ouder dan toen ik deze foto nam en ik wil heel graag geloven dat ik een stuk bewuster ben geworden sinds toen. Ik wil graag geloven dat ik minder onverschillig ben dan toen ik jonger was. Een man mag dromen, toch?
De serie “Ignorance of Mankind” heeft uiteindelijk nooit het licht gezien. Het bestaat enkel uit deze twee foto’s (lees het verhaal over de andere ondere deze foto). Waarschijnlijk omdat ik me hypocriet voelde voor het beschuldigen van andere mensen, terwijl ik dat zelf ook was.
That first image had a much bigger emotional trigger in me than this one. Not that this one left me cold. But was almost like it was sleeping, with its paw under its head like that.
When I got out of the car (this was somewhere in the middle of nowhere in Finland), I knew that on the contrary of the vibrantly coloured first photo, this had to be in monochrome. But then when I downloaded it to the computer and made the edits that scene from the movie Ghost somehow got stuck in my head. Where at the death of the bad guy the shadows pulled out of the street and buildings and came to life. Not to indicate that this poor animal was bad at heart, but the way the shadow fell here made it look like its shadow was pulling away from it. And while I’m typically not a fan of partial colouring (or desaturation), I think in this image it works very well, with the harsh yellow line and the fading colour on the animal, depicting the life seeping away from its earthly shell.
In the uncropped version of the image another Ignorant Man is racing by in his car. Because clearly these lives don’t seem to matter.
Die eerste foto had een veel dieper gewortelde emotionele reactie in me dan deze. Niet dat deze me koud liet. Het leek bijna alsof hij sliep, zo met zijn pootje onder zijn hoofd.
Toen ik uitstapte (dit was ergens midden in de Finse wildernis), wist ik gelijk dat, in tegenstelling tot de kleurrijke eerste foto, dit een monochroom beeld moest worden. Maar toen ik de foto had gedownload naar de computer en aan het nabewerken was, kwam ineens een scène uit de film Ghost bij me naar boven. Waar na de dood van de slechterik de schaduwen uit de straat en huizen tot leven kwamen. Ik bedoel niet te zeggen dat dit arme beest slecht was, maar met de manier waarop de schaduw hierzo viel, leek het net alsof het zich uit het beestje trok. En ook al ben ik normaal gesproken geen fan van het gedeeltelijk kleuren of ontkleuren van foto’s, in deze foto werkt het wel goed, met de harde gele lijn en de vervagende kleur op het beestje, die het wegsijpelen van het leven uit het aardse omhulsel verbeelden.
In de ongeknipte versie van de foto racet een andere “Ignorant Man” voorbij in zijn auto. Omdat deze levens niet uit schijnen te maken.
Need a .designer and/or a .photographer?
If you are in need of a designer or photographer, check out my services (and my portfolio) and contact me to see if my style fits your vision. I might be able help you with what you are looking for.
You can contact me through the same link if you’re interested in purchasing prints or a license to use one of my images.